Gerçekten.

Bir gün metroda tanıştığım biriyle hayatımın geri kalanını geçirmek istiyorum ya da sadece o günü. Evet, gerçekten bunu istiyorum. Kim olduğumuzu bilmemize gerek yok, amaçsız zaten. Kalıplaşmış olmaktan ötesi değil midir sıfatlar? Sessizce fısıldardım belki; ' İnsanların iki dilek hakkı vardır hayatta. Yaşamak ve ölmek. Ben birincisini diliyorum.' Gülümserdi. Kim bilir, hayatında o kişiyi bulmak için hiçbir durakta inmeyen bir başkası daha vardır?

Blog Ödülü'm. (:

Rory tarafından aldığım ilk blog ödülü beni gerçekten mutlu etti. Hatta gün içerisinde bir tek buna sevindim diyebiliriz. Kendisine minnet dolu teşekkürlerimi iletiyorum. Vee günün şarkısı ona gelsin. Günün şarkısı işte bu, hatta yüzyılın şarkısı. :P

Benim de 15 kişiye bu ödülü vermem gerekiyormuş. Oscar goes tooo,
* Nisan yağmuru.
* Buster.
* deepblueeagle.

* Hazel.
* Larien.
* Leanders.
* Akkarin.
* Lilja Saaga.
* Emre - abf
* Hepsibeş.
* Dedimdi.
* The Mirror.
* Berdush.
* Benlik Dramı.
* Shudder.

Kedilerin bulundukları çöplükten ansızın çıkıp, zıplamalarına kızıyorum. Kedileri sevmediğimden değil, süprizlere alışık değilim.

Farkındalık.

Düşümdüm de, bir kelebek olsaydım yaşadığım o günün son olduğunu bilsem bile, yinede bir çiçeğin üzerinde pinekliyor olurdum. Bence üşengeçlikten uçamayan bir kelebeğin reenkarnesiyim. Ihm.

(14.kırksekiz)

 

* Daha 19. yaş günümü kutlamadım bile ama ilk defa yaşlandığımı hissettim dün. Ben mesela, yoldaki arabaları ve bulutları severdim. Bulutları severdim çünkü, ne zaman başımı gökyüzüne kaldırsam arka fondaki Tarcy Chapman ile dans ettiklerini düşünürdüm. Ne için hareket ettiklerinin önemi olmaksızın. Bu yüzden yoldaki arabaları da severdim. Çocukluğu yolculukta geçmiş biri olarak, arabaların hep bana doğru geldiklerini düşünür, en azından bununla mutlu olmasını bilirdim. Nereye gittiktiklerini önemsemeden ve anne-baba kavgasından artan zamanlarda kendimi özne değil de, yüklem olarak işlemek hoşuma giderdi. Ve ben, hala daha biraz arabaları ve bulutları severim. Ve yine, ilk defa yaşlandığımı hissettim dün.

Sadece birkaç ay ileri gidemez miyiz? Oldukça berbat günler yaşıyorumda hani. Keşke yaşamı boyunca herkesin en az bir dilek hakkı olsaydı. Ne sevinirdim.

Anneciğiime sevgilerimle.

Ayrı havlu, ayrı terlik, ayrı çarşaf, ayrı yemek, ay tuz, ayrı salata, ayrı tabak, ayrı makyaj malzemesi, ayrı parfüm, ayrı oda, ayrı vesaire. Yakında ayrı eve çık diyecekler diye korkuyorum. Alt tarafı hastayım yahu.